BOnder me liggen stukjes van een in elkaar grijpende rotspuzzel in een symmetrische oude ruïne bij elkaar. Het terrasvormige land lijkt op een groene trap. Een indrukwekkende blauwgroene, piramidevormige monoliet op de achtergrond heerst over dat alles. Beneden, 2000 meter steil omlaag, slingert en kronkelt de machtige Urubamba rivier zich om de rotsen. De woeste stroomversnellingen laten een brullend gesis horen. Ik ben gefascineerd door de indrukwekkende pracht, betoverd door een mystiek schouwspel dat ik mijn leven lang al heb willen zien.

Voor het eerst in mijn leven zie ik Machu Picchu, de meest raadselachtige en krachtige tellurische (tot de aarde behorende) site op het Zuidelijk Halfrond. Het panorama is bekend genoeg. Zoals verwacht ziet Machu Picchu er absoluut magisch uit. Overwoekerd door een dikke groene wildernis en omringd door een krans van spitse bergtoppen, is zij gewoon adembenemend. Gedeeltelijk verborgen achter de geheimzinnige sluier van wolkenmassa’s, wenkt de hemel om haar mistige gewaad te openen. Ik ben sprakeloos van bewondering!

Een uur gaat voorbij. Moe en stijf na een trektocht van 50 kilometer, ga ik met hernieuwde energie verder naar de indrukwekkende ruïnes beneden. Heftige emoties wisselen elkaar af: respect, ontzag, vervulling en voldoening. De mysterieuze Inca’s mogen dan overwonnen zijn en mogen dan het schrift niet hebben ontdekt, maar dit uitzicht spreekt boekdelen over wie zij waren en de kennis die zij zich eigen maakten.

De Energie van het Heiligdom

De Sanctuary Lodge (het tempelhotelletje) ligt aan de rand van de ruïnes. Het lijkt meer op een klooster dan een hotel. En terecht. Het gaat mee in de “feng shui” stroom van de omgeving en wordt geaccepteerd door de Godinnenspirit van Machu Picchu. De Sanctuary Lodge gebouwd in elkaar opvolgende vleugels van steen, stucwerk en dennenhout, is de poort, de wachter. Veel mensen die in het hotelletje werken, zijn hoeders, gevorderde wachters die zich bewust zijn van hun taak.

Op mijn agenda staan een warme douche en twee hele dagen in het hotelletje. Mijn kamer is opgeluisterd met een zacht bed! Dit zal een fantastische tijd worden, met veel onderzoeken, in me opnemen, klimmen en mediteren. Het is de volle maan van de herfstequinox.

Meer dan 400 jaar was Machu Picchu verborgen. Haar schoonheid en geheimzinnigheid worden pas nu onthuld in een uitbarsting van gouden zonnestralen die de ochtendhemel verhelderen en de warme levensstroom van deze krachtige heilige site weer op gang brengen.

Ontdekking

Het stemt tot nadenken dat Machu Picchu pas 90 jaar geleden herontdekt werd door de Amerikaanse archeoloog Hiram Bingham. Zijn ontdekking in 1911 bracht een golf van belangstelling teweeg. Gelukkig zorgden de wetenschappelijke gezaghebbers ervoor dat de site direct werd beschermd, zoals ook de bedoeling was.

Algemeen wordt aangenomen dat Machu Picchu in de jaren 1460-1470 werd gebouwd door de Incavorst, Pachacuti, als koninklijk toevluchtsoord en religieus heiligdom. De afgelegen ligging, op bijna onbegaanbaar terrein hoog boven het wolkendek van het diepe dal van de Urubamba rivier, garandeerde bescherming. Het reizen over het hooggelegen Incapad was verboden, behalve met Inca toestemming. De Inca’s vormden een goed geregelde samenleving. In vele opzichten verlicht, maar in andere een raadsel. Hun geschiedenis is onduidelijk aangezien er nooit een geschreven taal werd ontwikkeld.

Heilige plaatsing – netwerk en energiekolk

Lang voor de Inca’s werd Machu Picchu al erkend en gebruikt als heilige site. Er zijn sporen van gebruik uit 2500 v.Chr. gevonden en gedocumenteerd. Het maakte deel uit van het oude Lemurië en vormde een driehoek met Hawaï en Paaseiland.

Machu Picchu is gelegen in het hart van een unieke dubbele energiekolk. Deze heilige energie heeft een indrukwekkende kracht. Ze is voornamelijk vrouwelijk van aard. De energiekolk is elektromagnetisch, wat betekent dat ze aspecten heeft van zowel een magnetische (of naar binnen gerichte trekkracht) als een elektrische (naar buiten gerichte druk) energiekolk.

Deze “dubbele energiekolk” bestaat uit twee concentrische energiecirkels die fungeren als mal voor zowel de magnetische als de elektrische energiekolken rondom Machu Picchu. In deze concentrische, cirkelvormige mal trekt een met de klok meedraaiende buitenste energiecirkel energie Machu Picchu binnen. Deze magnetische energiekolk heeft een diameter van 7 à 10 kilometer. De binnenste elektrische energiekolk heeft een diameter van circa 2 kilometer. Ze draait tegen de klok in en wordt gevoed door de uitstraling van verticale lichtkolommen die zich op verschillende plaatsen in de binnencirkel bevinden. De tegengestelde richtingen van de met de klok meedraaiende magnetische (naar binnen gerichte) en de tegen de klok indraaiende elektrische (naar buiten gerichte) tellurische (tot de aarde behorende) stromingen zijn uniek. Ik heb soortgelijke patronen meegemaakt in de dubbele steencirkels van “gefatsoeneerde” leilijnenergie bij Avebury Circle, maar zelden in een volledig natuurlijke setting. Wel weet ik dat er andere patronen in deze stijl bestaan in kraters op Hawaï en in de vulkanische kraters van Paaseiland. Op al deze plaatsen wordt een unieke “anti zwaartekracht” resonantie gecreëerd.

Creatie en bescherming

Deze energiekolk werd duizenden jaren beschermd door buitenaardse wezens, die hielpen met de creatie ervan. Machu Picchu werd de laatste 6 eeuwen verborgen gehouden door planetaire bewakers om te voorkomen dat haar oorspronkelijke tegengesteld draaiende energie in onbalans zou raken. De hebzuchtige Spaanse Conquistadores kenden de legenden over Machu Picchu, maar het vinden van de heilige site en die leeg te roven werden altijd verhinderd, zelfs na de val van het Inca Rijk in het midden van de zestiende eeuw.

De tegenwoordige Inca Sjamaan zegt dat de spirit van de Inca Godin Machu Picchu hulde in een dikke witte wolkenzee die het heiligdom onzichtbaar maakte voor alle uitbuiters in spe. Toen Picchu in de 20 e eeuw werd ontdekt door antropoloog Hiram Bingham, was dat volgens goddelijk plan. De Godinnenenergie kwam over de hele wereld te voorschijn en was klaar om onthuld te worden aan een wereld die haar nu kon beschermen en haar degradatie kon voorkomen.

Geleidende mineralogie en aardwetenschappen

De oude ruïnen beslaan ongeveer 5 vierkante kilometer op een smalle richel van de geometrische tetraëderformatie op 2750 meter hoogte. Haar basisomtrek wordt aan drie kanten gevoed door hydro-energie van de klasse vijf stroomversnellingen van de Urubamba Rivier. De geleidende mineralogie van de Machu Picchu is graniet, dooradert met lagen serpentijnsteen, rozenkwarts, sneeuwkwarts, pyriet en jadeïet. Thermische warmwaterbronnen borrelen op bij de vierde kant van de basis parallel aan de granieten rotswand. De tellurische combinatie is zeer krachtig maar op de een of andere manier ook heel voedend.

De heersende energie in Machu wordt niet vertroebeld door de honderden bezoekers, pelgrims en toeristen die het terrein dagelijks doorkruisen. In feite wordt ze zelfs versterkt door het overweldigende gevoel van diepe eerbied en ontzag dat iedereen ervaart bij het zien van de structuur en de schoonheid van deze serene plaats in de Andes.

Godinnenenergie

Zoals ik steeds meer ontdek op mijn reizen, blijkt het inderdaad de wijze vrouwelijke energie van de Godin te zijn die nodig is om onze planeet in evenwicht te brengen. De Godinnenenergie die in Machu Picchu aanwezig is, initieert alle zoekenden met de met licht gecodeerde energie die in verticale gouden stralen straalt vanuit de heilige aarde in de binnencirkel. Iedereen die haar ontvangt, voorziet de planeet van meer evenwicht door in zichzelf een groter evenwicht tot stand te brengen. Machu Picchu heeft, als een evenwicht brengende Godinnenchakra van Gaia, een energetische affiniteit met Glastonbury. Ook zij is gelegen als een toegangspoort naar verschillende netwerken die haar verbinden met Mu.

Energiefusie

Naar mijn ervaring waren de meest krachtige plekken in de site de Intihuatana Steen, de zogenoemde “Paal om de Zon aan vast te binden” (wat een zonnewijzer is) en de piek van de spitse berg “Huayna Picchu”. De twee plekken communiceren met elkaar een doen een mannelijke aardestroom samensmelten met de pulserende vrouwelijke lichtenergie. Een heilige verbondenheid. Die wordt het best ervaren door deze beide punten te bezoeken.

Maar nadat ik het verschil tussen deze twee heb ervaren, moet ik zeggen dat het hele binnengebied van de site een virtuele dynamo van pulserend licht is en letterlijk wemelt van energetische brandpunten. Andere belangrijke sites zijn de Tempel van de Zon, de Tempel van de Maan en de kloofgrot van de grasvlakte.

Huayna Picchu is de “Suikerbrood” monoliet achter de ruïnen. Een smalle in de rotsen uitgehouwen draaitrap voert langzaam naar de top. De klim duurt circa één uur voor een fitte wandelaar. Ik had er langer voor nodig. Het is niet voor iedereen, maar de piek samen met de altaarrots is absoluut het meest krachtige punt van Machu Picchu. De beloning voor de klim laat zich direct zien. Er staat zowaar een kleine tempel ongeveer 3 meter onder de speldenpunttop. Van daaruit gaat het pad door een symbolische rotstunnel die een beetje erg nauw is maar eindigt met een ongelofelijk uitzicht vanaf 1000 meter boven de ruïnes. Er is een vlak “tafelaltaar” van grijs graniet op een klein plateau ongeveer 6 meter onder de piek. Dat is behoorlijk stabiel met een virtuele overvloed van energie. Het is groot genoeg om erop te gaan liggen. De vitaliteit die van het altaar uitstraalt is geweldig. De top zelf loopt scherp toe in een punt. Dat moet je ervaren. De hele energie van de piramidale Huayna Pichhu basis valt hier als een waterval in een fontein. Het is goddelijk.

Het tweede krachtpunt van Machu Picchu, naar mijn mening, was de “Vastmaakpaal voor de Zon”. Die ligt op een hoog punt op het plateau van de ruïnes, uitgehouwen in een granietachtige batholiet uitstulping. Machu Picchu, zoals zo vele heilige Inca tempels, was een astronomisch observatorium. De “Vastmaakpaal voor de Zon” is de Intihuatana Steen van Machu Picchu. Intihuatana’s waren het punt dat de Inca’s beschouwden als het heiligst in elke tempel. Het herbergde de godheid, de Godkracht. In Machu Micchu was het uniek gevormd (in de vorm van een fallus) om te dienen als een zonnekalender, een nauwkeurige indicator van de winterzonnewende. Op 21 december, voerden de Inca Hogepriester en Hogepriesteres een rituele ceremonie uit waarbij de zon werd “vastgebonden” om zijn beweging te wijzigen en een nieuw seizoen voort te brengen. Vandaar de naam. Zijn energie is zo heilig dat de Inca’s claimen dat wanneer zoekers tot de steen bidden, de Intihuatana kennis en visioenen verleent aan degenen die zuiver van hart zijn.

Intihuatanana

De donkere krachten van de Spanjaarden zochten naar deze magische Intihuatana’s en vernietigden ze. Dit waren religieuze brandpunten, opgericht door de Inca Sjamanen. Die ruwe en kwade vernietiging was bestemd om de Inca mensen te demoraliseren en te bedwingen. Als de Intihuatanasteen van een Incatempel was gebroken, geloofden de Inca’s dat de godheden van die plek gestorven of vertrokken waren. De stroming van de energieën werd inderdaad verstoord.

De Spanjaarden hebben Machu Picchu nooit gevonden, ook al hadden ze een idee van haar bestaan, de krachtige Intihuatanasteen en zijn energieën hebben nog steeds hun oorspronkelijke, evenwichtige stroming.

Het heiligdom op de bergtop raakte echter in onbruik en werd verlaten zo’n veertig jaar nadat de Spanjaarden de hoofdstad van het Incarijk Cusco in 1533 hadden ingenomen. Het was een geplande rusttoestand die nu gewekt is voor de ascensie!

Omzwervingen

Zoals met veel heilige sites in de wereld, was het onmogelijk om de grootsheid van Machu Picchu of het Incapad op film vast te leggen of het overeenkomstig de werkelijkheid in woorden te beschrijven. De belangrijkste dingen van dit soort reizen is sterk persoonlijk. Voor mij waren de drie dagen in het Machu Picchu heiligdom een totaal andere ervaring dan de werkelijk ontzagwekkende (en zware) vierdaagse tocht langs het Incapad. Die laatste was in mijn geval de voorbereiding voor de eerste, en in zekere zin evenzeer de moeite waard.

In de Andes van de Inca’s is nog veel meer te zien en te beleven. Ik bracht twee dagen door in Cusco, de oude hoofdstad van het Inca Rijk, gelegen op 3300 meter hoogte in een komvormig gebied. Wat een megacentrum! Ik bracht ook een dag door in de Heilige Vallei van de Inca’s. In Cusco wen je aan de hoogte (ter voorbereiding op het Incapad), bezoek je tempels en ruïnes, bekijk je eeuwenoude kunstschatten, zwerf je over kleurrijke markten in de openlucht en bestudeer je een paar van de imposantste architectonische prestaties in de wereld waaronder de Tempel van de Zon en Sacsayhuaman. De stenen die gebruikt zijn om de tempel en de grote muren van Sacsayhuaman te bouwen, passen zo volmaakt in elkaar dat het onmogelijk is om er zelfs maar een scheermesje tussen te krijgen. Veel van deze stenen wegen meer dan 100 ton. Onvoorstelbaar!

Salkkantay: Beschermer van de Wilde Geest – Incapad

Het volgen van het Incapad zelf is een geweldige ongerepte trektocht van wonderbaarlijke schoonheid. Het slingert zich door majestueuze en serene locaties die een krachtige energie uitstralen. De beschermgeest van het pad is de goed zichtbare, prachtige 7000 meter hoge met sneeuw bedekte berg Apu Salkkantay of de Berg van de Wilde Geest. De Inca’s hadden een groot ontzag voor deze mannelijke beschermgeest en alleen de shamanen van het hoogste niveau werden in staat geacht om direct met deze sterk beschermende kracht te communiceren. Inca’s waren van mening dat de mannelijke energie van Salkkantay was verbonden of gekoppeld met de vrouwelijke energie van Machu Picchu. Ik was me gedurende de tocht sterk bewust van de aanwezigheid van Salkkantay.

Lemurische Codes

Ik moet ook zeggen dat een ander energiecentrum, wellicht minder bekend maar net zo belangrijk, het Lake Titicaca in Peru is. Kryon gaf door dat Lake Titicaca een mega-energiekolk is die het Zuidelijk Halfrond in evenwicht houdt en met een tegengestelde draaibeweging een paar vormt met de mega-energiekolk in Sedona, Arizona. Het indrukwekkende meer ligt op 4000 meter hoogte en strekt zich uit tot in Bolivia. Het is ook elektromagnetisch en houdt Machu Picchu in evenwicht en gegrond. Ik heb plannen om Lake Titicaca in maart te bezoeken. Ik weet dat het voor mij de derde Lemurische Code heeft. Maar meer daarover later.

Ik besluit met te stellen dat Machu Picchu voor mij een deur heeft geopend, die ik nog steeds aan het ontcijferen ben. Ik ontving een lichtcode, de tweede Lemurische code. Een evenwicht, uniek voor die energie, werd gegeven. Het Incapad is de beste manier om dat te ervaren voor een pelgrim. Het is een labyrint, de zuivering. Ik was 48 toen ik in september de 50 km lange tocht deed. Ik was vast besloten, hoewel het veeleisend was, maar ik heb het er goed vanaf gebracht. Er waren mensen die 20 jaar ouder waren, die me op het spoor inhaalden. Het bereidt mensen voor op de verhevenheid die komt.

And so it is….
Tyberonn © Jan 10 2002
Translation by Saskia Molin

Machu Picchu Photo Album
Back to Articles
Back to Home